sinir harbi.

kimseye tahammül edemeyengillerdenim ben.
sokakta yürürken birine tekme tokat girişeceğim günler yakındır. ya ben çekilmez, aksi bir insan olma yolunda emin adımlarla ilerliyorum ya da insanlar beni illet etmek, en ufak bir açığımda üzerime çullanmak için hazır ve nazır bir vaziyette bekliyor. bunların ikisi de geçerli değilse o halde ben gıcık bir insan izlenimi çiziyor olmalıyım ki bu kadar üzerime gelsin insanlar. ama ben girdiği her bakkala "merhaba", "kolay gelsin" diyen insanım. "hayırlı işler" demekten korkmam mesela. ya da dolmuşta para uzatılıyorsa şoföre iletmem için, buna surat yapmam, para üzerini verirken "teşekkür"lere "rica ederek" karşılık veririm. eğer dolmuşa benden sonra bir binen oluyorsa mümkün olduğunca kenara kayar, yeni gelen insanın rahat oturmasını sağlarım, bacaklarımı da öküzlemesine açmam. güleryüzlüyümdür. sokakta kimseyi germem, şeker gibi insanımdır kamusal alanda, anlatabiliyor muyum? o zaman neye, kime bu öfke be insanlar? yemin ediyorum ağız burun girişeceğim size şu ufacık halimle bir gün. sonra gazetelerde "cinnet geçiren üniversite öğrencisi oholey (22) dehşet saçtı!" diye kepaze olacağım.
bakın, lütfen diyorum ey insanlar, lütfen üzerime gelmeyin ulan!